Eğitim Kurumları Kendi Aralarında Demokratik Midir?

Günümüz dünyasında, iletişim olanaklarının muazzam ölçüde ilerlemesi ve bilgi transferinin kolaylaşması ile artık insanlar için bilgi edinme ve eğitim görme; bir zamanlar olduğu gibi ulaşılamaz olmayı terk etmiş, aksine hayatımızda elzem, olmazsa olmaz, bir şeye dönüşmüştür. Eğitimin bu denli gerekli, bu denli zorunlu olduğu bir zamanda insanların aldıkları eğitimlerle de birbirleri içinde mücadele etmesi gerekmektedir.

 Eğitim almak neden bir rekabet?

Dünya genelinde ekonomilerin kapitalizmi büyük oranda benimsemesiyle beraber; günümüzde insanlar “tercih edildikleri” oranda iş bulabilmekte, gelir bulabilmekte ve statü sahibi olabilmektedirler. Bu durum da insanlar için bir rekabet ortamı oluşmasına sebep olur. Sınırlı iş olanaklarına ulaşabilmek için insanlar, kendilerini geliştirmeli ve kendini bir başka adayın bir adım önüne geçirecek yeteneklere ya da bilgi birikime sahip olmalıdır.

Eğitim kurumları bu sistemin kemik yapısını oluşturur. Temel eğitimlerimiz olan; ilköğretim, orta öğretim, lise eğitimine ek olarak lisans (üniversite) eğitimleri ve yüksek lisans eğitimleri başlıca günümüz eğitim kurumlarıdır.

 Eğitim kurumları kendi aralarında demokratik midir?

İlköğretim kurumlarından yüksek lisan eğitimlerine kadar, eğitimin her basamağında sayısız eğitim kuruluşu hizmet vermektedir. Eğitimin her basamağında kurumlar, devlet okulları ve özel okullar olarak ikiye ayrılır.

Devlet okulları, tüm vatandaşlara hizmet vermesi için devlet tarafından oluşturulmuş kamu kuruluşlarıdır. Devlet okullarında eğitim görmek için vatandaştan herhangi bir ücret talebinde bulunulmaz.

Özel okullar ise, bir şahsa, gruba ya da şirkete bağlı olarak çalışan bir kurumdur ve bu okullarda eğitim görmek ücretlidir.

Özel okullar devlet okullarına kıyasla daha az sayıda olduğundan ve daha az öğrenci kontenjanına sahip olduğundan birçok devlet okulundan daha kaliteli eğitim verdiği kabul görmüştür. Ancak taban puanı yüksek devlet okulları da başarı sıralamasında üst sıralardadır.

İngilizce Hangi Tarihte İngiltere De Resmi Dil İlan Edilmiştir?

İngilizce Hangi Tarihte İngiltere De Resmi Dil İlan Edilmiştir?

Dünya üzerinde 60’dan fazla özerk ve tam bağımsız devletin ana dili olan “İngilizce” çağımızın diplomasi ve kültürel, formal ve İnformal bütün alanlarında dünyanın en çok kullanılan dili haline gelmiştir.1400 yılı aşkın bir sürede gelişen İngilizce dili köken olarak bir “Batı Cermen” dilidir. Dünya üzerindeki insanların 1 milyardan fazlası ana dili olmamasına rağmen İngilizceyi ikinci dil olarak ana dillerinden fazla kullanmaktadır.

İngilizce’nin doğuşu

Günümüzde “Birleşik Krallık” olarak bilinen coğrafi alan İngiltere , Galler , İskoçya ve Kuzey İrlanda’dan oluşan bir ada devleti iken geçmişte üzerinde güneşin batmadığı imparatorluk olarak dünyaya hükmeden güçlü bir devletin merkezi idi. Daha da öncesinde ise İngiltere’ye göç eden Cermen kabilesi Anglus’dan gelen dil sonrasında ise Baltık Denizindeki “Anglia” yarım adası adı ile devam etmiştir. Orta çağ dönemlerinde Cermen sonrasında Latin dilleri başlıca da Fransızca’dan etkilenerek kelime haznesini genişleterek günümüzde dünyanın en çok kullanılan Birleşmiş Milletler, Avrupa Birliği gibi dünyanın en önemli organizasyonlarının resmi dili haline gelmiştir.

İngilizce Hangi Tarihte İngiltere De Resmi Dil İlan Edilmiştir?

 İngilizce hangi tarihte İngiltere de resmi dil ilan edilmiştir?

14.yüzyıl da günümüz İngiltere’sine ulaşan İngilizce 1350-1380 yılları arasında okullarda ve mahkemelerde kullanılmaya başlandı. 1399 yılında tahta çıkan 4.Henry anadili İngilizce olan ilk İngiliz kralıydı.14.yüzyılın sona ermesiyle Londra lehçesi edebi olarak da standart hale geldi ve takip eden süreçte dünyanın en çok konuşulan diline dönüştü.

 İngilizcenin konuşulduğu başlıca ülkeler

ABD, Birleşik Krallık, Kanada, Avustralya, İrlanda, Güney Afrika, Yeni Zelanda, Singapur, İsveç, Norveç, Finlandiya, Arjantin, Hindistan, Pakistan, Papua Yeni Gine, Katar, Birleşik Arap Emirlikleri, İskoçya, Galler, Kuzey İrlanda, İrlanda, Danimarka, Madagaskar, Uganda, Sudan, Kenya, Gana, Kamerun, Zimbabve, Malta, Hong Kong